سلام بر تو که گذران زندگی فقط بهانه ای است برای ارزوی دیدار تو

حتی خورشید هم به امید زیارت جمال توست که هر روز در اسمان

هویدا است .می دانم که خوب میدانی چرایی بی قراری زبانه

شعله های شفق بر بیکرانه اسمان راتو بگو چه کنم با این همه

رسوب غم غروب غریبانه که هر غروب بیشتر بر دلم سنگینی

می کند . به خدا که دگر اشک هم یارای زدودن ان را ندارد .

ای درخشان ترین ستاره اسمان شبهای تار ر من ، دگر این بغض

خسته هم بعد از این همه صبر، طاقتش طاق شده و دیری است

که قطره های اشک بی قراری نوازشگر گونه هایم است .

چه کنم که اشک قشنگ ترین بهانه است برای گفتن از بی تو

بودن ، برای بیان دلتنگی و برای بیان غربت . خوب می دانی

که فقط یک نیم نگاهت ، دوباره خواهد رویاند شقایق پرپر شده

باغ دل رسوایم را، و می دانم که می بینی اظطراب ندیدن را در

چشمان بی قرارم و می شنوی حسرت نبودنت را از سکوت

خاکستری نگاهم و باز رخ نمی نمایی . معنی باران !

چگونه التماست کنم که بیایی و حجم انبوه تنهایی ام را سیراب کنی ؟!

سلام بعد از کلی وقت بازم اومدم آپ جدید
با یه سن جدید با یه شعر نو ....

امروز صفحه ي خالي زندگي ام پر شده بود

ديگر از هيچ كس نمي ترسيدم

گفتني ها را حرف زدم

كودكي ها رو مرور كردم

و زمان فراموش شد

كنار مهرباني تو مهرباني من هيچ بود

همه چيز ارام بود حتي نفس هاي من و تو ...

حتي دل ها هم قدرت اين يكي شدن را نداشتن

من حس مي كردم با تو و كنار تو هستم

نه هزاران كيلومتر دور از تو

امروز باز هم دلتنگي را تجربه كردم

خيلي وقت بود حس دل تنگ شدن نداشتم

زيرا هميشه دل تنگ بودم

امروز خنده هايم بلند بود

و قلبم پر از شادي

انگار نه انگار رختخوابم خيس از اشك بود

كاش مي شد هر لحظه با تو بود و با تو خنديد

كاش زندگي دو صفحه داشت

صفحه ي اول تو صفحه ي دوم من

وهيچ كس خلوت صفحه ها را به هم نمي ريخت

وكيبورد هم كار دل را مي كرد

كاش زندگي فقط همين بود فقط همين

كاش مي شد حرف ها رو شست تا صادق مي شدن

كاش مي شد اعتماد را تزريق كرد

تا هركس را دوست داري اعتمادش را جلب كني

كاش مي شد فاصله را از بين برد

تا يك شهر به يك قدم تبديل مي شد

اما سخت تر از اين ها گفتن دوباره دوستت دارم است

و باور اين كه كسي دوستت دارد

كاش مي شد همه چيز را باور كرد

حتي خيال هاي پوچ كودكانه را ...

اما كاش مي شد هيچ چيز خيال نبود

كاش مي شد همه چيز را به واقعيت نزديك كرد

كاش همه چيز حقيقت داشت

آدمها می آیند

زندگی می کنند

می میرند و میروند..

اما فاجعه ی زندگی تو

آن هنگام آغاز می شود که

آدمی میرود اما نمی میرد!

می ماند

ونبودش دربودن تو

چنان ته نشین می شود

که تومی میری

درحالی که زنده ای...

از اش روزگــــــــار چنان دهــــــــــانم ســـــــــوخـــت

کــــــــــــه از ترســـــــــــــــــ

اب یــــخ را هــــــــم فـــــــــــــوت میکنـــــــــــــــــم

اینقــــــــد بغــــــــض هـــــــــــایم رو قــــــورت دادمــــــ و خنــــــــدیدم

کــــــــ خــــــــــدا هــــــــــم بـــــــــاورش شـــــــده چیـــــــــــزی  نیســــــــت

انگـــــــار حـرف ر اضــــــافه اســــــــــــــــت....

هـــر وقــــــــت گفتـــــــــم درکمــــــــــــــــــــــــــ کنـــــــــــ....

 دکمـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کردیــــــــــــــــــــــــــــ....

ارامـــــــــــ بــــــــاش دلـــــــــــــــــــم

او بـــــــــــــی تو ارامـــــــــــــــــــــ استــــــــــــــــــــ

گفت:اینقدرسیگار نکش میمیری.

گفتم :اگه نکشم هم میمیرم.

گفت:اگه بکشی با درد میمیری.

گفتم:اگه نکشم از درد میمیرم.

گفت:هوای دودی جلوی درد رو نمیگیره.

گفتم: هوای صاف هم جلوی مرگ رو نمیگیره

عادت ندارم درد دلم را ،

به همـه کس بگویم .! ! !

پس خاکش میکنم زیر چهره ی خندانم... ،

تا همه فکر کنند

نه دردی دارم و نه قلبـی

قلبــــم بــوی کــافور میــدهد...

شبـ بـه شبـ در ان مـــرده شـــورها ارزوییـــ را غســل میــدهند و

کفـــن میـ کننــد...

از تشیـــع جنــــازه می ایــم...

دلـــم را بــا تمــام ارزوهــایش زنــده بــه گــور کردم...

از مــن نخــواهید سیگــارم را خامـوش کنــم...

ایــن تنها نقطـــه روشــن زندگــی مــن استــــــ...

نبـــــــــار بـــــاران...

عـــاشقانه اش نکـــــــن...

مــــــــن و او....

مــــــــا نشدیـــــــــم....